Sanktuarium Matki Bożej Rzeszowskiej, Bazylika OO. Bernardynów w Rzeszowie
Menu

Co najbardziej cenisz w naszym Sanktuarium?
A A A
Bernardyni

Stróżami Sanktuarium Rzeszowskiej Pani są Ojcowie Bernardyni. Ich początki sięgają założyciela, św. Franciszka z Asyżu (1181-1226). To on właśnie, po głębokim nawróceniu i podjęciu życia w pokucie zgromadził wokół siebie kilku mężczyzn, którzy w swoim życiu chcieli pielęgnować ewangeliczne ideały. Wkrótce ta niewielka grupa zapalonych Bożym Duchem mężczyzn rozrosła się i została zatwierdzona przez Stolicę Apostolską jako Zakon Braci Mniejszych.

 

Niedługo po śmierci Franciszka, który charakteryzował się radykalnym sposobem życia i całkowitym oddaniem się Bogu, w Zakonie rozpoczęły się dyskusje na temat sposobu realizacji Reguły, a zwłaszcza ślubu ubóstwa, możliwości zakładania stałych konwentów i kształcenia braci. Sytuacja ta przekształciła się w kryzys i nasiliła szczególnie mocno w XIV wieku. W 1415 r. doszło do rozłamu w Zakonie. Ta część braci, która opowiadała się za ścisłym przestrzeganiem reguły św. Franciszka określiła siebie mianem Braci Mniejszych Regularnej Obserwancji, reszta – Braćmi Mniejszymi Konwentualnymi.

 

Pierwsi Franciszkanie dotarli do Polski w 1236 roku. Byli to tzw. Franciszka nie Konwentualni. W 1453 r. do Polski przybył wybitny przedstawiciel Obserwantów, uczeń św. Bernardyna ze Sieny, św. Jan Kapistran. Głosząc przejmujące kazania, w sercach wielu młodych ludzi zaszczepił ewangelicznego ducha i miłość do św. Franciszka z Asyżu. Wtedy to powstał pierwszy klasztor Obserwantów na Stradomiu w Krakowie pod wezwaniem św. Bernardyna ze Sieny. Mieszkańcy królewskiego grodu chcąc odróżnić Franciszkanów Konwentualnych, którzy zamieszkiwali Kraków od 1237 r., nowych zakonników zaczęli nazywać Braćmi od św. Bernardyna, a z czasem Bernardynami.

 

To właśnie jeden z Braci – Florian Piątkowic, w 1625 r. przybył do Rzeszowa i szybko zasłynął jako ten, który „wielu ludzi uzdrowił przy łaskami słynącej figurze Matki Boskiej”. Gdy tylko na miejscu objawienia danemu Jakubowi Ado wybudowano murowany kościół i klasztor, fundatorzy tego miejsca zwrócili się do bernardyńskiego prowincjała w Krakowie z prośbą o przeznaczenie kilku braci do posługi w miejscu, które upodobała sobie Matka Najświętsza.

 

Zakonnicy wprowadzili się do klasztoru wybudowanego staraniem Ligęzów w 1629 r. i odtąd, aż do tej pory pracują w kościele, który został powierzony ich pieczy, służąc Bogu, Jego Matce i Ludowi Bożemu poprzez sprawowanie Ofiary Eucharystycznej, głoszenie Słowa Bożego, spowiedź, a także inne posługi spełniane w kościele i istniejącej przy nim parafii.

 

Obecnie prowincja zakonna OO. Bernardynów liczy ok. 350 braci, którzy pracują w wielu klasztorach w Polsce i poza jej granicami. Cechą charakterystyczną charyzmatu bernardyńskiego jest apostolstwo wśród prostego ludu, a także opieka nad sanktuariami. Ojcowie i bracia prowadzą sanktuaria o zasięgu lokalnym, krajowym, czy międzynarodowym. Do najbardziej znanych i znaczących należy Pasyjno-Maryjne Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej, z cudownym wizerunkiem Matki Bożej Kalwaryjskiej, a także kompleksem kościołów i kaplic usytuowanych wokół bazyliki, które tworzą tzw. „dróżki”. Miejsce to było szczególnie bliskie Janowi Pawłowi II, który wyznał, że Matka Boża Kalwaryjska wychowywała jego serce. Inne bernardyńskie sanktuaria to: Leżajsk (sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia), Kraków (sanktuarium św. Szymona z Lipnicy), Skępe (sanktuarium maryjne), Radecznica (sanktuarium św. Antoniego), Piotrków Trybunalski (sanktuarium maryjne), Dukla (sanktuarium św. Jana z Dukli), Alwernia (sanktuarium Jezusa Miłosiernego) i Hrubieszów (sanktuarium Matki Bożej Sokalskiej).

 

Realizując swoje franciszkańskie powołanie Bernardyni stali się najpopularniejszym zakonem przedrozbiorowej Polski. Znalazło to odzwierciedlenie w polskiej kulturze, czego wyrazem są postacie ks. Robaka z „Pana Tadeusza” czy ks. Piotra z „Dziadów” Adama Mickiewicza.

 

Na przestrzeni ponad 550 lat istnienia Bernardynów wielu braci zmarło w opinii świętości. Kościół kanonizował Jana z Dukli i Szymona z Lipnicy, a błogosławionymi ogłosił Władysława z Gielniowa i Anastazego Pankiewicza. Rzeszowski kościół Bernardynów jest szczególnie związany z postacią św. Jana z Dukli. Kiedy po II Wojnie Światowej wywieziono ze Lwowa relikwie tego wielkiego świętego, postanowiono je złożyć u Bernardynów w Rzeszowie na ołtarzu dedykowanym jego osobie. Po kilkunastu latach przewieziono je do sanktuarium w Dukli, ale kult Jana jest ciągle żywy w Sanktuarium, czego wyrazem jest choćby cotygodniowe nabożeństwo ku czci tego świętego.

 

© Klasztor OO. Bernardynów w Rzeszowie

 

X Nie pokazuj więcej Strona używa plików cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki, aby usprawnić korzystanie z niej i do celów
statystycznych. Jeżeli nie blokujesz tych plików, to wyrażasz zgodę na ich używanie i zapisywanie na Twoim urządzeniu.